De ‘mannelijkheid bedreigende’ snelheidslimiet

‘Altijd als het gaat over de inperking van activiteiten waarvan wordt verondersteld dat ze bijzonder mannelijk zijn, zoals vlees eten, vuurwerk en snel rijden, staat er een bataljon politici en journalisten klaar om te verklaren dat hier een door god gegeven menselijke vrijheid wordt gecastreerd, vanuit onredelijke en ‘lustvijandige’ beweegredenen.’

Waarover maken ze zich druk in de Duitse media? Over een advies voor invoering van 130 km als maximumsnelheid op de Autobahn, constateert onze correspondent Sterre Lindhout.

Einigkeit und Recht und Freiheit – afgaand op de eerste regel van het volkslied schijnen de Duitsers een vrijheidslievend volk te zijn. Dat valt in het dagelijks leven niet altijd op, omdat ze het leven graag dicht plamuren met regels, vermaningen en verboden van allerhande aard. Maar de afgelopen weken ontpoppen de Duitsers zich tot ware vrijheidsstrijders, en wel op de plek waar ze hun vrijheid het liefst consumeren: in de auto.

De aanleiding: geruchten uit een adviescommissie over een toekomstige maximumsnelheid van 130 kilometer per uur op de Autobahn, en de reactie van verkeersminister Andreas Scheuer (CSU), die vindt dat zo’n snelheidslimiet indruist tegen ‘elk mensenverstand’.

Aangespoord door zijn woorden gingen in Stuttgart een paar honderd snelheidsduivels de straat op, in gele hesjes. Ze demonstreerden tegen een maximumsnelheid en ook maar meteen tegen het weren van vervuilende diesels uit Duitse binnensteden, in hun ogen net zo’n vorm van betutteling. ‘Freie Fahrt für freie Bürger’, scandeerden ze – een oude slogan van de Duitse automobilistenbond ADAC, uit de tijd van de oliecrisis.

Snelwegrazers

Maar verrassender dan die hesjes en de minister, die van zijn sympathie voor de auto-industrie geen geheim maakt en zijn vrije tijd doorbrengt tussen zijn oldtimers, is de stroom commentaren en columns waarin journalisten en hoofdredacteuren uit de kast komen als vrijheidslievende snelwegrazers.

‘De snelweg is de plaatste plaats gebleken waar wij (Duitsers red.) meer vrijheid genieten dan anderen in de wereld. In andere vrijheidstabellen zijn we niet te vinden op de voorste plaatsen.’ Aldus het beklag van Ulf Poschardt, hoofdredacteur van Die Welt. ‘Activisten’ voor een snelheidslimiet zijn er vooral op uit ‘andermans plezier te bederven.’

Beeld RV

Datzelfde gevoel heeft Stefan Willeke, journalist van Die Zeit. De krant zette vorige week twee commentaren op de voorpagina, een vóór en een tegen een maximumsnelheid. (Een foefje dat ze vaker toepassen bij onderwerpen die onder de hoogopgeleide, linkse lezers van de krant omstreden zijn.) Willeke is tegen een maximumsnelheid omdat hij niet wil ‘dat de staat zich als opvoedingsinstituut van de bevolking manifesteert’.

Hij zet zichzelf neer als ‘onmens van het jaar.’ ‘Sinds mijn 18de levensjaar heb ik altijd een auto bezeten, meerdere keren een diesel. Soms eet ik vlees, ook graag vis. In mijn koelkast liggen forellen die ik zelf gevangen en gedood heb.’ Net als bij Poschardt, heeft het Willekes verhaal een onmiskenbare grondtoon van zelfmedelijden. Aangelengd met ironie, maar toch.

Bijzonder mannelijk

Volgens Margarete Stokowski, de jonge feministische columnist van Der Spiegel, moeten we de kwestie dan ook plaatsen in momenteel populaire narratief van de ‘bedreigde mannelijkheid.’ ‘Altijd als het gaat over de inperking van activiteiten waarvan wordt verondersteld dat ze bijzonder mannelijk zijn, zoals vlees eten, vuurwerk en snel rijden, staat er een bataljon politici en journalisten klaar om te verklaren dat hier een door god gegeven menselijke vrijheid wordt gecastreerd, vanuit onredelijke en ‘lustvijandige’ beweegredenen.’

‘Waarom mijn vrouw een snelheidslimiet in bed eist’, luidt de kop boven een column in Bild, die via de maximumsnelheid ontaardt in een venijnig pleidooi tegen tofu en avocado’s.

In een lange, en in vergelijking genuanceerde, column in de Frankfurter Allgemeine Zeitung vindt economieredacteur Rainer Hank aan het einde van zijn verhaal zelf het rekeningrijden uit – een concept dat in de Duitse politiek nog nooit serieus besproken is.

Dat zal ook niet veranderen zolang Duitsers, of in elk geval Duitse mannen, de auto verheffen tot voortrazend Asterix-dorp, te snel om te worden geknecht door wetten en regels.

Sterre Lindhout is correspondent in Berlijn.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.