Gerard ter Horst: Mont Saint-Michel, wat is dat een verschrikking

Op de terugweg van onze vakantie in Bretagne kwamen we langs Mont Saint-Michel, het schitterende en puntig hoog boven de baai uitstekende, rotsachtige eilandje met het burgachtige kloostercomplex. Bij vloed spoelt het zeewater eromheen, bij eb ligt het eiland verlaten in een baaierd van wad en geulen.

Door Gerard ter Horst, 9 september 2019

Dé vraag die vervolgens belangrijk is, is of je het eilandje aandoet of besluit er slechts op een afstand naar te kijken. Dat tweede is aan te raden, gezien de enorme toeristische drukte. Het eiland is na de Eiffeltoren en Versailles de derde toeristische trekpleister van Frankrijk. Wij deden het eerste.

Dan loop je dus over de hoofden de vesting in. Om vervolgens, terwijl smalle steegjes je omhoog voeren, winkel aan winkel getrakteerd te worden op steeds dezelfde souvenirs en horecagelegenheden.

Maar bovenop, zo troostte ik mezelf, wacht het abdijcomplex. Daar zal het stil zijn, de ruimte gewijd. Nou, vergeet het maar – wat een circus! Dat ging niet buiten ons om: ook wij liepen er als slenterende toeristen rond. Er was geen monnik of zuster te bekennen (al schijnen ze er te wonen), er was stilte noch rust – dit ondanks de aanmaningen op bordjes met daarop de afbeelding van een vinger op de mond: sssstt.

Het blijft vreemd zo’n wonderlijk mooie plek verstierd te zien worden door de ongeremde en verveelde mens – de mens die belt, voordringt, eet, een blikje Red Bull opentrekt en daarna toe is aan een sigaret.

Het enige geestelijke, religieuze element vond ik uiteindelijk in de sobere kloosterkerk. Daar stond dicht bij het altaar op een standaard een groot schrift met lege bladzijden. ‘Prières’ stond erboven: gebeden. Je kon er gebedsverzoeken in opschrijven.

Onder twee Franse teksten had iemand ‘God bless America’ geschreven. Dat is op de keper beschouwd een gebed, zij het ongemakkelijk. Dat vond blijkbaar een andere bezoeker ook. Die had eronder de letters ‘WTF?’ genoteerd: What The F*ck?

Treffender kon dit bezoek aan Mont Saint-Michel niet worden samengevat. Dit was te veel vrijheid op een te klein oppervlak. Zelfs in de voorbeden wisten we onze eigen bekrompenheid niet te ontstijgen.

Laat de vesting die Mont Saint-Michel ooit was, weer een vesting worden – een gesloten bolwerk, waarvan je slechts kunt vermoeden dat stilte en gebed er de boventoon voeren. Wie naar binnen wil, moet intreden. De rest mag toekijken, vanaf bankjes in de baai, om te zien wat ze niet zagen: rust en ruimte.

Bron: Nederlands Dagblad.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.